بازیهای ذهنی
ساعت ۱:۱٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٥ آذر ۱۳۸٦  

چند روز پیش با چند نفر از مهندسین جوانتر و یا تازه کار شرکت به دعوت مدیر شرکتمون به اتفاق جهت صرف ناهار به یه رستوران کوبایی رفتیم . مدیر شرکت خانمی است با کت و شلوار خاکستری٬ در سالهای ابتدایی دهه ۵۰  عمر همراه با موهایی کوتاه و جوگندمی که از وسط فرق باز شده اند . نگاهی نافذ همراه با آرامش ٬لبخندی همیشه بر لب ٬آهنگ صدایی آرام و کلماتی که آهسته و شمرده ادا میشوند٬ حکایت از اعتماد به نفس خانم مهندس با ۲۹ سال سابقه کار و مدیر ارشد بالغ بر صد مهندس داره.  دعوت ناهار از چند هفته قبل ایمیل شده بود و هر چند روز یه بار هم ایمیل یادآوری مجدد فرستاده میشد . اونطوری که عنوان شده بود هدف از این کار آشنایی بیشتر مدیر با نیروهای جوانتر و پرس و جو در مورد دغدغه ها٬ نیازهای احتمالی و کسب نظر در مورد رضایت و یا عدم رضایت از نحوه اداره شرکت بود. یکی از سوالاتی که به مراتب در این سرزمین(‌به خصوص در بازار کار)پرسیده میشه اینه که خودت را در ۵ سال آینده کجا میبنی. این سوال هم طبق معمول لابلای گفتگوها مطرح شد. خوشبختانه بر خلاف دفعات اول و به دلیل تکرار فراوان جواب مناسبی در ذهنم بود.  یادم هست اولین بار چه خونی به کله ام دوید چرا که پنج سال زمان زیادی برای ذهن ایرانی بیگانه با آینده من بود.  هنگام صرف غذا و در میانه صحبت چشمم به پرچمهای کوبا میفته که از در و دیوار رستوران آویزونه . یاد مکالمه دوست ایرانیم با دوست دختر آمریکایش میافتم هنگامی که چشمش به پیغام ممنوعیت سفر ایرانیان به اسراییل در پاسپورت دوستمون افتاده بود و با تعجب و خنده علت را جویا شده بود . دوست حاضر جواب ما هم گفت که شما هم در عوض حق سفر به کوبا را ندارید!  در حالیکه ذهن فرار من اجازه گوش کردن به مکالمات سر میز ناهار رو ازم گرفته٬ تصویر خانم مدیری ایرانی با کارمند آمریکایش در حالیکه در یک رستوران اسراییلی در اصفهان مشغول صرف ناهار هستند جلوی چشمم نقش میبنده. در حالیکه لبخندی بر روی لبانم نقش بسته ٬خانم مدیر خوشحال است که حرفهایش تاثیر خوبی در من داشته است! 

 


کلمات کلیدی: فرهنگ ،کلمات کلیدی: آمریکا ،کلمات کلیدی: ایران ،کلمات کلیدی: خاطره
لینک دائم لینک دائم   لینک دائم نظر شما ()   لینک دائم نویسنده: سینا     مطلب را به بالاترین بفرستید: Balatarin
 
آپارتمان
ساعت ۱۱:٤۸ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٢ آذر ۱۳۸٦  

دیشب فیلم آپارتمان ساخته بیلی وایلدر را دیدم. فیلم کلاسیکی است که در حین تماشایش گذر زمان احساس نمیشه. بسیار خوش ساخته و برنده جایزه اسکار بهترین فیلم سال ۱۹۶۰ است.اگر در سالهای سیاه و سفید نیمه اول دهه ۷۰ شمسی از مشتریان برنامه هنر هفتم صدا و سیما بودید از دیدن این فیلم لذت خواهید برد.در ضمن این فیلم قابلیت پخش از صدا و سیمای ایران رو ندارد!


کلمات کلیدی: فیلم
لینک دائم لینک دائم   لینک دائم نظر شما ()   لینک دائم نویسنده: سینا     مطلب را به بالاترین بفرستید: Balatarin