لاس وگاس
ساعت ٩:٠٧ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٠ دی ۱۳۸٥  

شهری که پینوکیو در آن تبدیل به درازگوشی شد٬شهر رویایی کودکی  اکثر هم نسلان من بوده است. اگر بخواهند چنین شهری را برای بزرگسالان بنا نهند بدون تردید جایی نخواهد بود به جز لاس وگاس٬پایتخت سرگرمیهای جهان.

از لس آنجلس تا لاس وگاس با اتومبیل چهار ساعتی را در بیابان طی خواهید کرد.اگرمشغول گوش کردن موسقی ایرانی و گپ زدن با دوستان ایرانیتان باشید برای لحظاتی گمان میبرید که در جاده اصفهان-تهران از میمه گذشته اید و تا دلیجان راهی نیست .حدود صد کیلومتر مانده به  لاس وگاس با پیدا شدن  سر وکله بردهای تبلیغاتی مزین به تصاویر  خوبرویان٬ داستان میمه و دلیجان فراموشتان خواهد شد.پیش از رفتن به لاس وگاس در اولین پرس و جو متوجه خواهید شنید که همه داستان لاس وگاس منتهی میشود به یک خیابان به نام <<نوار وگاس>> ((Vegas strip)).شنیده ایی که باعث تردید هر شنونده جهت صرف وقت و هزینه رفتن به این شهر یا خیابان میشود.

این خیابان هفت کیلومتری روزانه ۱۰۴ هزار بازدید کننده جدید دارد.و به طور متوسط روزانه ۲۵۰ مراسم عروسی در آن برگزار میشود.صد وسی وسه هزار اتاق هتل در این خیابان است که بطور متوسط هشتاد وهشت درصد آن اشغال است .به غیر از سایر وسایط نقلیه٬ چهل و چهار  میلیون نفر سالانه توسط هواپیما به و یا از این شهر  متقل میشوند.پولی که بازدید کننده ها در این خیابان هفت کیلومتری در سال ۲۰۰۵ خرج کردند معادل سی و شش میلیارد و هفتصد و بیست میلیون دلار بوده است .چیزی بیش از نیمی از بودجه سال ۱۳۸۵ ایران.اینها بخشی از آماری بود در مورد یک خیابان هفت کیلومتری وسط کویر.

قیمت متوسط  اتاق هتل های افسانه ایی این شهر بین هفتاد تا صد دلار است. مبلغی معادل قیمت یک شب اتاق در مهمانسراهای متوسط آمریکا.مشهورترین معماران معاصر جهان مناظری در میان یک بیابان خلق کرده اند تا پس از آن اقامت در هیچ هتل دیگری یاد لاس وگاس را از خاطرتان پاک ننماید..هر هتل با طراحی داخلی و خارجی منحصر بفردش نیاز به حداقل یک تا دو ساعت صرف وقت دارد تا بطور گذرا تمامی قسمتهای بخش همکف ولابی هتل را بازدید نمایید .سقفهای مرتفع با تزئیناتی محیرالعقول شاهکارهای معماری معاصر را به رخ بیننده میکشد.

در طراحی هر هتل همانگونه که از نامهای آنها پیداست سعی شده تا نوع خاصی از معماری متعلق به گوشه ایی از جهان را به بهترین شکل آن باز آفرینی کنند.در هتل ونیز به محض ورود به لابی هتل وارد شهر ونیز خواهید شد با قایقهای در حال حرکت در کانالهای آب و قایقرانانی که آواز سر داده اند.سقف قوسی  هتل به رنگ آبی آسمان همراه با ابرها و نورپردازی خاص٬ زمان واقعی روز را از یاد شما خواهد برد.

((نمای داخلی هتل ونیز))

((نمای بیرونی هتل ونیز))

((قسمتی دیگر از هتل ونیز))

 در هتل پاریس به علاوه برج ایفل در مقیاس یک دوم ٬کوچه های بخش مرکزی پاریس همراه با آسمان آبی شهر بازسازی شده است .

((نمای درونی هتل پاریس))

در هتلی به شکل هرم مجسمه های مصر قدیم و  ابولهل با مقیاسهای غول آسا و نور پردازی غالب زرد رنگ شما را به سرزمین فراعنه میبرد.تمام اتاقهای این هتل بر جداره این هرم توخالی ساخته شده است در واقع این هتل همانگونه که از خارج هرمی شکل مینماید٬در درون آن هم شما قادر به دیدن نمای درونی اضلاع راس هرم هستید.راهروهای منتهی به اتاقهای هتل به شکل مربع های متحد المرکزی از کف هرم تا به بالاترین نقطه هرم ادامه دارد.

نمای درونی هتل ((Luxor))

هتل علاءالدین به شکل بغداد قدیم ساخته شده است .

((نمای درونی هتل علاء الدین))

در هتل دیگری  ساحل جزیره ایی در اقیانوس ساخته بازسازی شده است  .

 در هتل بلاژیو ٬برای لحظاتی همراه با عظیم ترین فواره موزیکال دنیا که با آوای سمفونی به رقص درمیایید  به رویا فرو خواهید رفت.

نمای بیرونی هتل نیویورک شامل چندین  آسمانخراش به هم چسبیده است که تشبیهی است به منهتن نیویورک که در واقع از درون همگی به هم  یک ساختمان واحد را تشکیل میدهند.

 

((نمای بیرونی هتل نیویورک))

دهها هتل دیگر هر کدام به نوعی بازدید کننده را در مدت اقامتش در این شهر از دنیای واقعی به دور نگه میدارند تا  فارغ از زندگی روزمره خاطره ایی به یاد ماندنی برای او بر جا نهند.

لازم به ذکر است که این خیابان تنها خیابان در آمریکاست  که نوشیدن مشروبات الکلی منحصر به حریم خصوصی ٬رستوران ویا بار نبوده و بلکه میتوان در خیابان و فضاهای عمومی مشروب نوشید. روسپیگری اگر چه بر طبق قانون در تمام آمریکا جرم تلقی میشود ولی در این شهر تحت نام های دیگر رواج چشمگیری دارد.


کلمات کلیدی: سفرنامه ،کلمات کلیدی: خاطره ،کلمات کلیدی: آمریکا
لینک دائم لینک دائم   لینک دائم نظر شما ()   لینک دائم نویسنده: سینا     مطلب را به بالاترین بفرستید: Balatarin
 
لس آنجلس
ساعت ٩:۱٤ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۳ دی ۱۳۸٥  

   

با خواندن مطلب مهران در وبلاگش که از فیلم مالهلند درایو اثر دیوید لینچ یاد کرده بود٬ دیدم بهانه ای خوبیست تا  قدری از زیبایی هایی را که در شهر فرشتگان دیدم قلمی کنم . هفته پیش فرصتی دست داد که در این جادهء زیبای مالهلند که یکی از محله های سکونت اعیان نشینان لس آنجلس از جمله هنرپیشه های هالیوود است٬ گشت وگذاری داشته باشم  . همسفر روحانی زاده ام از دیار قم در این سفر با استناد به چند آیه از قرآن گفت که بهشت همین جاست و انصاقاٌ در این مورد خللی به  آن آیات نمیشد یافت.شهری تنها با یک فصل بهار ٬بر دامنه ای کوه در کنار دریا٬ بدون هیچ گونه رطوبت اضافی و دمای متوسط ۲۵ درجه در تمام فصول و با سالی سیصد روز آفتابی ٬ پوشیده از  نخل های سربه فلک کشیده ودرختانی شاداب با برگهای به رنگ سبزی درختان در فروردین ایران شهریست که با آنچه تا به قبل از آن از قوانین طبیعت آموخته ایی متناقض می آید.که ما تا به یاد داشته ایم کنار دریا یعنی شرجی و همیشه ابری و یا جهنمی از رطوبت و حرارت.

لس آنجلس در میان آخرین شهرهایی است که به آمریکا ملحق شدند.و امروزه این متروپلکس با مساحتی نوزده برابر تهران و جمعیت سیزده میلیون نفر بعد از نیویورک دومین شهر بزرگ ایالات متحده آمریکاست.بندر لس آنجلس و لانگ بیچ بزرگترین بندر آمریکای شمالیست و دفاتر صدها کمپانی غول آسا در این شهر واقع شده است. این شهر بزرگترین مرکز کارخانه ایی آمریکاست.یکی از معروفترین ٬ زیباترین و قدیمیترین بزرگراههای آمریکا به نام بزرگراه ((یک)) به طول صدها کیلومتر بر ساحل اقیانوس آرام کشیده شده است. این بزرگراه  سانفرانسیسکو را از شمال به سان دیه گو در مرز مکزیک وصل کرده و از کنار لس آنجلس میگذرد.کیلومترها در جاده ایی میرانید که یک سمت آن اقیانوس آرام و سمت دیگر آن جنگل است از کوه بالا میروید از گردنه های مرتفع و مارپیچ عبور میکنید ولی همواره اقیانوس را در یک سمت خود مشاهده میکنید.در بیشتر طول راه ویلاهایی را را بر فراز تپه های پوشیده از جنگل و مشرف به دریا مشاهده میکنید که قیمت هر کدام از به راحتی از چند ملیون دلار میگزرد.هزاران هزار ویلا با چنین مشخصاتی یکی از نشانه های ثروتمندی ایالتی است که جمعیت آن از کشور کانادا بیشتر است و سیزده درصد تولید ناخالص آمریکا را دارا میباشد. این  ایالت در صورت جدایی از آمریکا هشتمین اقتصاد دنیا خواهد بود.

و اما قبله عاشقان سینما هر روزه از سال ۱۹۲۱در منطقه یونیورسال سیتی و در شهرک سینمایی یونیورسال استودیو پذیرای هزاران نفر است. با آنکه سال گذشته هم زیارت کاملی کرده بودم٬ امسال هم با کمال میل بلیط شصت دلاریش را خریدم و نفسی تازه کردم.تمام آنچه را در سالیان سال با رویاهایتان در فیلمهای هالیوود دیده اید در این شهرک خواهید دید.دهها کارگاه غول آسای فیلمبرداری را خواهید دید که پذیرای بزرگان سینما از ابتدای ابداع این هنر-صنعت بوده است. از ساعت ۹ صبح تا شش بعد از ظهر ٬اگر برنامه ریزی داشته باشید٬ میتواند تمام مجموعه را ببینید و گرنه برای بازدید یک روز کم می آید. آرزوی فرصت دیدار دوستان عاشق سینمایم از این استودیو در تمام لحظه ها همراهم بود و حس عصبیت و وسواسی را در وجودم زنده میکرد.وسواسی که در تمام عمر همراهم بوده و در لحظات خوشی به سراغم میاد.وسواسی که دوست داری تمام کسانی که برایت اهمیت دارند در تجربه خوشیت سهیم باشند و چه بسا گاهی مانع از لذت بردن خودم میشود.در این سفر همراه دوستانی بودم که برای اولین بار به دیدن این مجوعه میآمدند و وسواس من در شتاب دادن و هل دادن دوستان برای دیدن تمام دیدنیها در انتهای شب هیچ رمقی در وجودم باقی نمیگذاشت.هر بار میگویم این آخرین باریست که میگذارم این معلم درونم  وجودم را اسیر خود کند ولی هر بار ناکام مانده ام.(دوستان پزشکم اگر دوا و درمانی را سفارش کنند تا آخر عمر منت دارشان خواهم بود)...

   سرزمین دیزنی (Disney Land) رویای گمشده کودکی تمام ماهاست.سرزمینی رویایی که دیدنش هنوز در این سن وسال مو را بر اندام هم نسلان من سیخ میکند.به جرات میتوان گفت اگر کودکی را از ایران بدون اطلاع قبلی به سرزمین دیزنی ببرید اگر کارش به جنون آنی نکشد٬ یقین خواهد کرد که طبق صحبتهای معلم قرآن دبستانش پس از مرگ به بهشت آمده است.برای دیدن این مجموعه به سه روز وقت و خرید بلیط ورودی ۹۵ تا ۱۱۰ دلاری نیاز است ولی فشرده و دوان دوان و با خرید بلیط  ۶۵ دلاری یکروزه میتوان یکی از پارکهایش را از ۹ صبح تا ۷ شب تماماٌ دید.با وجود دو بار دیدن این مجموعه اگر کسی از دوستان قصد دیدنش را داره میتونه روی من هم حساب کنه.

 لس آنجلس در ذهن من ایرانی یعنی بیست و چند کانال ماهواره و غیبت و زیر آبزنی و بزن و برقص...اگر بعد از مدتی اقامت در آمریکا دلتان برای هوطنان ایرانی تنگ شد کافیست به بلوار بیشه غربی( West Wood Blvd) در لس آنجلس بروند.در دو طرف کتابفروشی و رستوران و مغازهای ایرانی با تابلوی فارسی خواهید دید .بیشتر مردمی که در پیاده رو از کنارتان میگذرند فارسی صحبت میکنند.شیب ملایم خیابان و جهت شمالی جنوبی آن یاد آور خیابانهای شمال شهر تهران است .به فاصله چند دقیقه ایی این خیابان دانشگاه مشهور یو سی ال ای و بلوار بی ویر لی هیز(Beverly Hills) واقع شده است. این محله گران قیمت مسکن سرشناسان بسیاریست.

سه خیابان طولانی و شرقی غربی این شهر عبارتند از بلوار سانتا مونیکا ٬ بلوار غروب (Sunset Blvd)‌ و بلوار هالیوود.در ابتدای خیابان ((براد وی)) ساختمان بلندی با ساعتی بزرگ بر فرازش خود نمایی میکند.این همان ساختمانیست که ((هارولوید)) در دهه بیست در فیلم ((ایمنی آخر))‌ از عقریه های ساعت آویزان میشود .هر چه در این خیابانها  به سمت شرق حرکت کنید از شوکت خانه ها کاسته میشود تا اینکه به قسمتی از  بلوار هالیوود میرسید که مراسم اسکار در آنجا برگزار میشود یعنی تئاتر کداک(Kodak Theater) و چند متری قبل از آن سالن تئاتر چینی (chinese Theater)  واقع شده که تا چند سال پیش مراسم اسکار آنجا برگزار میشد.در پیاده روی ورودی این تئاتر هنرپیشه های هالییود اثر دست و پای خود را به همراه امضا خود از سال ۱۹۳۰ درون سیمان حک کرده اند و در طول پیاده رو هم اسم تمام هنرپیشه های هالیود بر روی ستاره ای طلایی حک شده است.این قسمت خیابان بر خلاف تصور ذهنی ام به مراتب از از مناطق غربی لس آنجلس کهنه تر و قدیمی تر است .برای عاشقان سینما دو رکعت نماز شوق بر این سنگفرش نه تنها مستحب که واجب است .

به امید وصال تمامی عشاق.


کلمات کلیدی: آمریکا ،کلمات کلیدی: سفرنامه ،کلمات کلیدی: خاطره
لینک دائم لینک دائم   لینک دائم نظر شما ()   لینک دائم نویسنده: سینا     مطلب را به بالاترین بفرستید: Balatarin